Jean geeft prijzen aan kinderen met trauma’s, maar is door zijn bekers en medailles heen

Thierry de Graaf



Deze week kwam er een oproep van Jean binnen op de redactie van RTL Nieuws, via zijn buurvrouw. “Lieve straatgenoten, hebben jullie nog prijswinnaarsbekers of -medailles liggen ergens?”, vraagt hij. “Ik werk met getraumatiseerde kinderen, en kids uit achterstandswijken. Iedere keer als ik ze zie, geef ik aan een van hen een prijs. Echter, ik ben door mijn persoonlijke prijzenkast heen, alles is op…”

‘Ik maak er een uitreikspektakel van’

Aan de telefoon legt hij uit hoe het zit: Jean wordt als zzp’er door stichtingen ingehuurd om te werken met kinderen die het minder goed hebben. Het gaat bijvoorbeeld om kinderen uit arme gezinnen, of met een oorlogstrauma. 

Jean haalt veel plezier uit het werken met de kinderen en wil hen gelukkig maken. Dat doet hij onder andere door ze prijzen te geven. “Ik verzin iets wat ze het beste kunnen van de hele wereld en maak er een uitreikspektakel van. Het gaat erom dat je ze vertelt dat ze fantastisch zijn in een taal die ze begrijpen en op een toon die ze geloven.”

Het levert lieve, en vaak bescheiden reacties op. Zoals het meisje dat hij vertelde dat ‘het land trots op je is’. “Ze zei simpelweg: ‘Dank u wel, meester’.”

Wat het met hemzelf doet? Daar moet Jean even over nadenken. Hij noemt het ‘hartverscheurend’ wat er soms gebeurt. “Ik denk dat je het beste kunt geven wat je zelf gemist hebt. Ik heb een heel onveilige jeugd gehad: vanaf mijn achtste was ik mantelzorger voor mijn geesteszieke moeder en een soort vader voor mijn zusjes. Als je kunt geven wat je zelf gemist hebt, zit daar een soort genezing in.”

Jean vertelt honderduit over de mooie momenten die hij meemaakte. Zoals met een groep Oekraïense kinderen, die hij op de foto zette achter een uit papier geknipt hart. ‘Ik geef je mijn hart’, stond erop. “Ze kwamen heel boos en verward binnen. Maar zodra ze erachter gingen zitten, veranderde dat. Een van de vaders, die vecht aan het front, had hetzelfde gedaan. Dat deed wel iets met ze.”

Met kinderen uit Amsterdam-Noord trok hij door de wijk met een spandoek ‘Wie dit leest, wordt gelukkig’. “Als ze aanbelden deden mensen boos open, maar dat sloeg snel om toen ze het lazen. Er sloten zich ook steeds meer kinderen aan. Het werd een soort carnavalsoptocht door de wijk.”

Als Jean met de kinderen werkt, bouwt hij een veilige plek voor hen. “Ik vertel ze: jullie hebben geen idee hoe mooi je bent. En dat geloven ze, het voelt alsof ze thuis zijn. Ze worden gerustgesteld en weten dat ze ertoe doen.”

Prijzen van eigen kinderen

De eigen prijzenkast is dus inmiddels leeg. Nou ja, ‘eigen’. Hij heeft de prijzenkast van zijn kinderen geplunderd om ze te kunnen uitdelen. “Maar dat moet je niet tegen hen zeggen, hoor. Hopelijk lezen ze dit artikel niet.”

Zelf won hij bijna nooit. Behalve die ene keer dat hij de prijs kreeg voor de beste begeleidend gitarist, terwijl hij eigenlijk de prijs wilde voor de beste singer-songwriter. “Liep ik daar Paradiso uit met een enorme oorkonde, maar wat was ik boos. Ik wilde die andere prijs.”

Inmiddels zijn er dus weer prijzen om uit te delen. Na de oproep kreeg hij van alles: “Prijzen van bokswedstrijden of van een handbaltoernooi.” Het maakt niet uit, want hij personaliseert ze voordat de kinderen ze krijgen. Ze worden met goud overgespoten of hij plakt er een foto op. Wat hij voor de kinderen gaat doen, verzint hij ter plekke. “Ik ben veel te dromerig voor het reguliere leven. Ik zet mijn dromen nu in om te helpen.”



Website

Lees ook deze artikelen

Leave a Comment